Miejsca przez nas opuszczone nie czekają. Żyją obcym rytmem, bez
umierania z tęsknoty za nieobecnym. Wracanie, nawet z mapą w dłoni, jest
napisaniem historii na nowo. Starych opowieści próżno szukać na półkach z
nowościami. Kiedy Magda z Na 27 Stronie podróżuje
na południe, stawia pieczątki w mojej głowie. Kocham czytać jej obrazki z podróży. Wiesza je
na ścianie, przekrzywione przekornie, monochromatyczne, ledwie muśnięte
obiektywem. Ramka ze słów kołysze się przez chwilę. A potem noszę ten obrazek
pod powiekami, jak niedośniony sen i wymyślam mu happy endy. Bo dobre historie
muszą się gdzieś zaczynać i kiedyś skończyć.
A jak oswoić miejsca jeszcze
niepoznane? Próbuję być cierpliwa. Odmierzam kroczkami rytm każdego dnia.
Cztery razy dziennie w drodze do szkoły, zawsze przy drewnianej balustradzie ci
sami monsieur et madame. Emeryci, odprowadzają wnuka. Życzą mi miłego dnia albo kiwają na powitanie.
Uśmiecham się, odmachuję do Didier, czekającego w samochodzie i składam usta w
bonjour dla sekcji palaczek na zakręcie rue Des Ecoles. Z mamą Savanah mijamy
się niezobowiązująco, bo wciąż mam do niej żal o sarenkę. Kiedy dziewczynki
chciały pobawić się w domu u Savanah, sympatyczna z pozoru madame
zaprotestowała – cóż, jest jeszcze zbyt
wcześnie… Nadal interpretuję jej słowa na wszystkie sposoby, ale smutnej
podkówki na buzi mojej córeczki, gdy dowiedziała się, że nie może spotkać się z
koleżanką, długo nie zapomnę. Najgorsze, że nie potrafię maluchowi za bardzo
wytłumaczyć: pourquoi?
Emil Pitch garażuje auto w
murowanej stodole w pobliżu szkoły. Jest idealnie okrągły jak krążek
cammemberta i nosi na szyi fantazyjne apaszki do koszuli w kratkę. Owdowiał nie
tak dawno, ale uśmiech nie znika z rumianej twarzy. Wita się ze mną tubalnie
już przez szerokość ulicy. Urodził się i mieszkał w miasteczku przez 80 lat,
stąd pochodzą jego rodzice. Ma status
tubylca, a to górny szczebel miejscowej drabiny. Najniższy zajmuje element
napływowy, a raczej przepływowy, który zatrzymuje się w village na kilka
miesięcy, góra kilka lat i etrangers, czyli my - obcokrajowcy. Poniżej szczebli
plasują się pewnie ci co nie pracują i
funkcjonują dzięki zasiłkom.
Nasze notowania muszą być
przyzwoite, gdyż pewnego dnia Emil pierwszy dokonał prezentacji. Ze środka
okazałego krzewu jeżyn, na skraju pastwiska wybulgotało nagle – To Ty Jeanne? Nasz stary pies
zaskoczony, wystawił zdobycz siedzącą w krzakach, a ja opanowawszy palpitację
serca, potwierdziłam cieniutko – A kto
pyta? Emil wygramolił brzuszysko z jeżynowego uścisku i zaprezentował mi
słoik pełen owoców - To na konfitury. Sam
usmażę. Kilka dni potem dostałam słoiczek pełen brunatnej galaretki słodkiej
okrutnie. Dziękowałam, jakby to był wygrany los na loterii. Nie za konfitury,
za pierwsze oswajanie.
Potem Emil zadzwonił do mojego
szczęścia, że pszczoły z ula uciekły i boule wisi na gałęzi przy ścieżce na pastwisko.
Jak się pospieszy to jeszcze je złapie. Chłop pognał ze specjalną skrzynką i
zgarnął uciekinierki. Tym samym nasza mała pasieka pomnożyła się szczęśliwie. Parząc
kawę zastanawiałam się, jak Emil Pitch zdobył nasz numer telefonu i kiedy
przestaliśmy być anonimowi. Po raz pierwszy usiedliśmy z sąsiadem do stołu. Na
gwiazdkę, w rewanżu za konfitury, Emil dostał słój miodu. Uśmiechnął się
jeszcze szerzej niż zwykle, bo bardzo lubi miel…
A my lubimy Emila:)
Krok za krokiem przemierzam to miejsce, ufna że kiedyś mnie przyjmie,
jak swoją. Pewnie się mylę, ale zdałam sobie sprawę, że przetrwa tylko to co
się buduje starannie, cierpliwie, z miłością. Krok za krokiem.
Posty
